----- HERSEY ÇOK GÜZEL GIDIYORDU

Benim anlatacagim ise, yagmurdan sonra piril piril bir günesin açmasi gibi.”

Lise son siniftayim. Henüz 17 yasimin ilk günlerindeyim. Aralik ayinda yagmurlu bir gündü. Sinif arkadasimla, yine çilgin kararlarimizdan birini veriyor ve okulu asiyoruz. Gözlerimiz fettan fettan, soruyoruz:

- Nereye gidelim kiz?

- Bakirköy sahiline ne dersiniz?

- Okey.

Malum hava yagmurlu oldugu için sahil bombos. Canim arkadaslarim Seval ve Gül ile çay bahçesine oturduk. Içeceklerimizi söyledik. Servisimiz geliyor iste...

Ama gözümüz servisten çok, servis yapan delikanliya kaydi. Ay ne hos biriydi bu. Neyse, daha sonra sahilde yürümeye basladik. Bir ara baktik, o delikanli semsiyenin altinda denizi seyrediyordu. Arkadasim Gül yüksek sesle dedi ki:

- Keske bir semsiyemiz olsa.

Delikanli hiç tereddüt etmeden yanimiza geldi ve “Buyurun, bu sizin olabilir” dedi. Bu jest sonrasi konusmaya baslamistik. Aslinda ben delikanlinin Gül’e takildigini zannedip ortama fazla katilmadim. Ama nedense, vedalasirken telefon numarasini Gül’e degil de bana verdi.

Ve birgün aradim. Iste arkadasligimiz baslamisti. Artik onun liseli sevgilisiydim. Sarkilarda hep “Ilk askim liselim benim” diye mirildanilmiyor muydu? Ben de onun ilk askiydim.

Daha arkadasligimizin ikinci haftasinda bana evlenme teklif etti. Ciddi bir arkadaslik oldugunu ilk o zaman anlamistim. Zaman bir su gibi akip gitmeye baslamisti. Onunla olan günlerim ne çabuk ne tatli, ne çilginca geçiyordu.

Inanin okulumun nasil bittigini bile anlamadim. Hersey çok güzel gidiyordu. Dünya daha güzellesmisti. Bu arada biricik babami kaybetmek varmis kaderimde. Onun acisiyla daglaniverdi askla yanan yüregim. Bir anda hayatim alt üst olmustu babamin ölümüyle. Hiç kimseyi görmek istemiyordum. Hatta onu bile...

Ayrildik... Daha dogrusu, sadece ben ayrilmistim. Daha dogrusu birlikte çiktigimiz mutluluk yolunda rötar yapan bendim. O ise beni hiçbir zaman birakmamis, yollarimi beklemisti.

Aradan üç dört ay geçti. Ben bir baska genç ile sözlendim. Iki sene boyunca da sözlü kaldim. Sözlüyken bile o aklimdaydi. Ama iyi biliyordum ki, artik ona dönemezdim. Hem onu terketmis, hem bir baskasiyla sözlenmistim.

17 Agustos’tu. Hani o Türkiye’nin sallandigi, aci ve çigliklarin birbirine karistigi aci gün... O dehset gecesinin ardindan bir telefon aldim. Aman Allahim duyduklarima inanamiyordum. Bu oydu, evet oydu. Beni unutmamisti...

Hem de sözlümle aramin limoni oldugu bir dönemde, sanki beni teselli etmek için ariyordu. Herseye ragmen yeniden benimle olmak istiyordu. Birlikte geçirdigimiz güzel günlerin depremde yerle bir olan evler gibi yerle bir olmamasini söylüyordu. Yikilmamayi ayakta kalmayi ögütlüyordu...

Düsündüm, onca geçen güzel yillarin ardindan yasanan berbat iki yil vardi anilarim arasinda. Hiç düsünmeden o sayfalari çevirdim. Sözlümden de ayrildim. Gelecege ve umuda yönelik yepyeni piril piril sayfalar açtim.

Simdi o sayfalarda, hem de ilk askimla birlikte mutluluklara dogru kosuyoruz. Size bu faksi yolladigim günden üç gün önce ailesi bize, beni istemeye geldi. Ailem de kabul etti.

Simdi yagmurlu bir günün ardindan günes açti. Ve biz o güneste kuracagimiz mutlu yuvamizi düsünüyoruz. Burada herkesin huzurunda bir kez daha ona tesekkür ediyorum. Bir de herkese sesleniyorum. Sabredin... Her yagmurun ardindan mutlaka günes doguyor. Benim günesim dogdu. Sizinki de dogsun...